Τα Ιωάννινα είπαν σήμερα αντίο στον Μάριο Οικονόμου. Στον Άγιο Νικόλαο Κοπάνων, εκεί όπου κάποτε ίσως είχε παίξει παιδί, εκεί όπου ξέρουν τον άνθρωπο πίσω από τον αθλητή, η κηδεία του 33χρονου παλαίμαχου διεθνούς ποδοσφαιριστή μετατράπηκε σε έναν τελευταίο αποχαιρετισμό γεμάτο δάκρυα, αγκαλιές και αδύνατη αποδοχή. Φίλοι, συγγενείς, πρώην συμπαίκτες, αθλητικοί παράγοντες και πλήθος κόσμου ήταν παρόντες για να τον συνοδεύσουν στο τελευταίο ταξίδι — έναν νέο άνθρωπο, πατέρα ανήλικου παιδιού, που έφυγε πολύ νωρίς και για λόγους αδικαιολόγητους.
Το τροχαίο που έκοψε το νήμα της ζωής του συνέβη το μεσημέρι του Σαββάτου 23 Μαΐου, στη Λεωφόρο Στρατηγού Μακρυγιάννη των Ιωαννίνων, κοντά στο νοσοκομείο «Χατζηκώστα». Η μηχανή που οδηγούσε ο Μάριος Οικονόμου συγκρούστηκε με αυτοκίνητο 63χρονου οδηγού, ο οποίος, σύμφωνα με μαρτυρίες, επιχείρησε αναστροφή στον δρόμο. Μια κίνηση ρουτίνας, ένα κλάσμα δευτερολέπτου, και ένας ζωντανός, δυνατός άνθρωπος βρέθηκε να αγωνίζεται για την επιβίωσή του στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που αποδείχθηκαν τελικά αξεπέραστες. Τις τελευταίες ημέρες, οι γιατροί είχαν αρχίσει τους ελέγχους εγκεφαλικής λειτουργίας, αλλά οι εξετάσεις δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν. Ο Μάριος Οικονόμου άφησε την τελευταία του πνοή, δέκα ημέρες μετά τη σύγκρουση.
Ο άνθρωπος που έφυγε ήταν ένας ποδοσφαιριστής που έζησε το ελληνικό ποδόσφαιρο στην πληρότητά του, αλλά και διεθνή καριέρα που λίγοι κατορθώνουν. Η πορεία του περιλαμβάνει 74 συμμετοχές με τη Μπολόνια, 64 με την ΑΕΚ, 20 με την Κοπεγχάγη, 23 στον ΠΑΣ Γιάννινα και 21 στον Παναιτωλικό, ενώ είχε αγωνιστεί επίσης σε ΣΠΑΛ, Μπάρι και Κάλιαρι. Μια καριέρα που ξεκίνησε από τα Ιωάννινα, πέρασε από τα μεγαλύτερα γήπεδα της Ιταλίας και της Δανίας, βρήκε αποκορύφωμα στην ΑΕΚ σε μια εποχή τίτλων και έντονης παρουσίας στην ελληνική Σούπερ Λίγκα, και ολοκληρώθηκε με αξιοπρέπεια το καλοκαίρι του 2024, όταν «κρέμασε τα παπούτσια» του φορώντας τη φανέλα του Παναιτωλικού. Στο ενδιάμεσο, φόρεσε και τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, επιβεβαιώνοντας ότι το ταλέντο του υπήρξε αναντίρρητο.
Η ανακοίνωση του ΠΑΣ Γιάννινα, η ομάδα που ήταν η «πρώτη αγάπη» και το τελευταίο σταθμό της καριέρας του στα γηγενή, είχε ένα βάρος ξεχωριστό: «Σήμερα η οικογένεια του ΠΑΣ Γιάννινα πενθεί. Πάντα με χαμόγελο, πάντα με καλοσύνη». Σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται ίσως αυτό που θυμούνται περισσότερο όσοι τον γνώρισαν από κοντά: δεν ήταν μόνο ο ποδοσφαιριστής με τις 74 εμφανίσεις στη Μπολόνια ή τις 64 στην ΑΕΚ — ήταν ο άνθρωπος με το χαμόγελο, που δεν το έχασε ποτέ.
Το πένθος για τον χαμό του δεν περιορίστηκε στα Ιωάννινα ή στην Ελλάδα. Ανακοινώσεις εξέδωσαν η UEFA και η ΕΠΟ, αποδεικνύοντας ότι η παρουσία του στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο άφησε αποτύπωμα πέρα από τα σύνορα. Ο ΠΣΑΠΠ — η ένωση των επαγγελματιών αθλητών — εξέδωσε δικό του μήνυμα συλλυπητηρίων, ενώ μια εντυπωσιακή σειρά συλλόγων έσπευσε να εκφράσει τη θλίψη της: ΑΕΚ, Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ από την Ελλάδα, η Κοπεγχάγη και το Κάλιαρι από το εξωτερικό, μαζί με Σαμπντόρια, Λεβαδειακό, Νίκη Βόλου, Πανθρακικό, Καλαμάτα και Παναιτωλικό. Κάθε ανακοίνωση ήταν ένας μικρός φόρος τιμής από ανθρώπους που τον έζησαν στα αποδυτήρια, στις προπονήσεις, στους αγώνες — και θυμούνται τον άνθρωπο.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο πενθεί τον Μάριο Οικονόμου για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες που χάνει έναν ποδοσφαιριστή, σε ένα διάστημα που η αθλητική κοινότητα δεν έχει καν προλάβει να συνέλθει από πρόσφατη απώλεια. Η σύμπτωση αυτή κάνει το πένθος ακόμα βαρύτερο.
Αυτό που κάνει τον θάνατό του ιδιαίτερα οδυνηρό δεν είναι μόνο η ηλικία — μόλις 33 χρόνια — αλλά ο τρόπος. Ένα τροχαίο δυστύχημα, μια αναστροφή που δεν έπρεπε να γίνει εκεί και τότε, και μια ζωή που σταμάτησε χωρίς να έχει πει ακόμα όλα όσα είχε να πει. Πίσω του αφήνει ένα ανήλικο παιδί — αυτό είναι το πιο βαρύ από όλα. Η απώλεια ενός πατέρα σε τέτοια ηλικία είναι πληγή που δεν κλείνει εύκολα.
Στον Άγιο Νικόλαο Κοπάνων, εκεί όπου ο κόσμος των Ιωαννίνων αποχαιρέτισε σήμερα τον Μάριο Οικονόμου, υπήρχε συγκίνηση που δεν έχρηζε λόγων. Ήταν η συγκίνηση αυτών που τον γνώρισαν και δεν μπορούν να πιστέψουν ότι δεν θα τον ξαναδούν. Η μνήμη του, όπως υποσχέθηκε ο ΠΑΣ Γιάννινα, θα παραμείνει ζωντανή — στους ανθρώπους που τον αγάπησαν, στους φιλάθλους που τον χειροκρότησαν, και σε ένα παιδί που μεγαλώνει με τη φανέλα του πατέρα του.
