Με βαθιά συγκίνηση και απόλυτο σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, ο Ελληνισμός της Μελβούρνης τίμησε τη φετινή, 106η επέτειο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Μέσα από μια σειρά συγκλονιστικών εκδηλώσεων υπό τον τίτλο «Μνήμες Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού», η δυναμική ομογένεια της Αυστραλίας απέδειξε για ακόμα μία φορά ότι η απόσταση από την πατρίδα δεν αλλοιώνει το χρέος της ιστορικής μνήμης, μετατρέποντας τις εκδηλώσεις σε ένα ηχηρό μήνυμα κατά της λήθης.
Το επίκεντρο των εκδηλώσεων μνήμης μεταφέρθηκε στην Ιερά Μονή Παναγίας Άξιον Εστίν στο Northcote, όπου τελέστηκε επίσημη δοξολογία και επιμνημόσυνη δέηση, για να ακολουθήσει η καθιερωμένη, φορτισμένη συγκινησιακά, τελετή κατάθεσης στεφάνων. Το «παρών» έδωσαν σύσσωμοι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, μέλη της ελληνικής διπλωματικής αντιπροσωπείας, πολιτικοί φορείς της Αυστραλίας, καθώς και πλήθος ομογενειακών οργανώσεων, επιβεβαιώνοντας τη θεσμική ενότητα γύρω από το ποντιακό ζήτημα.
Οι παρευρισκόμενοι απέτισαν φόρο τιμής στις 353.000 ψυχές που εξοντώθηκαν βίαια κατά την περίοδο 1914–1923. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στο καθοριστικό έτος 1919, το οποίο σηματοδότησε την πιο αιματηρή κορύφωση των συστηματικών διωγμών, των εκτοπισμών και των εξαντλητικών πορειών θανάτου που επέβαλαν οι οθωμανικές και κεμαλικές αρχές. Κατά τη διάρκεια των ομιλιών υπογραμμίστηκε με έμφαση ότι ο ξεριζωμός αυτός δεν ήταν μια τυχαία παράπλευρη απώλεια πολέμου, αλλά ένα οργανωμένο σχέδιο με σαφή στόχο την πλήρη εξάλειψη της μακροαιώνιας και ανθηρής ελληνικής παρουσίας από τα παράλια του Εύξεινου Πόντου.
Ένα από τα πιο καίρια σημεία που επισημάνθηκαν κατά την τελετή αφορούσε το γεγονός ότι αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ατιμώρητο, εξαιτίας της απραγίας και της ανεπαρκούς αντίδρασης της διεθνούς κοινότητας της εποχής. Με φόντο αυτή την ιστορική αδικία, η 19η Μαΐου αναδείχθηκε για άλλη μια φορά ως ένα διαχρονικό, παγκόσμιο ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωση των θυμάτων, αλλά και ως μια ζωντανή υπενθύμιση για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όπως τονίστηκε χαρακτηριστικά από τους διοργανωτές, η θυσία του ποντιακού ελληνισμού πρέπει να αποτελεί τον απόλυτο οδηγό για ένα μέλλον που θα θεμελιώνεται στον απαρασάλευτο σεβασμό της ανθρώπινης ζωής και της διεθνούς ειρήνης.
