Νέο κύκλο έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πυροδοτεί η Άγκυρα, επαναφέροντας στο προσκήνιο τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, με αφορμή τη δημοσιοποίηση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό από την ελληνική κυβέρνηση.
Με μακροσκελή και επιθετική ανακοίνωσή του την Πέμπτη (20/08), το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας αμφισβητεί ανοιχτά την ελληνική κυριαρχία επί νησιών, νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου, υποστηρίζοντας ότι το χωροταξικό σχέδιο της Αθήνας περιλαμβάνει περιοχές «των οποίων η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα με διεθνείς συνθήκες».
Στο ίδιο κείμενο, η τουρκική πλευρά κατηγορεί την Ελλάδα ότι επιχειρεί να δημιουργήσει «τετελεσμένα» στο Αιγαίο μέσω περιβαλλοντικών και χωροταξικών πρωτοβουλιών. Διαμηνύει, παράλληλα, ότι η Τουρκία δεν θα αποδεχθεί «καμία μονομερή ενέργεια» και αξιώνει οι σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις στην περιοχή να προηγούνται συνεννόησης και διμερούς διαλόγου.
Η ανακοίνωση εντάσσεται σε μια συστηματική κλιμάκωση του τελευταίου τετραημέρου. Στο διάστημα αυτό η Άγκυρα ανακοίνωσε δικά της θαλάσσια πάρκα και αμφισβήτησε το ελληνικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας στο Αιγαίο, μεταφέροντας την αντιπαράθεση σε πεδία που έως πρόσφατα θεωρούνταν τεχνικά.
Δεν πρόκειται για πρώτη φορά που η τουρκική πλευρά αξιοποιεί ζητήματα χωροταξίας ή προστασίας του περιβάλλοντος ως όχημα για την προβολή διεκδικήσεων, αφού και η πρόσφατη εξαγγελία των θαλάσσιων πάρκων κινήθηκε στην ίδια λογική.
Η αντίδραση της Αθήνας υπήρξε άμεση και κατηγορηματική. Διπλωματικές πηγές ξεκαθάρισαν ότι η Ελλάδα ασκεί στο ακέραιο τα κυριαρχικά της δικαιώματα βάσει του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας. Όπως υπογραμμίζεται, ο χωροταξικός σχεδιασμός εντός της ελληνικής επικράτειας αποτελεί αποκλειστικά εσωτερικό και κυριαρχικό ζήτημα της χώρας, ενώ οι αιτιάσεις της τουρκικής πλευράς χαρακτηρίζονται παντελώς αβάσιμες και απορριπτέες στο σύνολό τους.
Η νέα αυτή φάση θέτει, κατ’ ουσίαν, ένα επιτακτικό ερώτημα διαχείρισης για την ελληνική πλευρά. Πώς θα αντιμετωπίσει μια τουρκική προκλητικότητα που δεν περιορίζεται πλέον σε στρατιωτικά ή θεσμικά πεδία, αλλά επεκτείνεται σε κάθε πρωτοβουλία σχεδιασμού που αναλαμβάνει η Αθήνα εντός της επικράτειάς της;
