Ας τελειώνουμε με τα προσχήματα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν βρίσκεται σε “κρίση”. Βρίσκεται σε παρακμή. Και η παρακμή της δεν είναι συγκυριακή. Είναι δομική, πολιτική και ιδεολογική. Αν μέχρι χθες όποιος το έλεγε στιγματιζόταν ως «λαϊκιστής», ως “συντηρητικός”, ως “φασίστας”, αλλά σήμερα το ομολογεί ο ίδιος ο πυρήνας της ευρωπαϊκής εξουσίας. Ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς, (ο φίλος του “δικού μας” πρόθυμου Κυριάκου Μητσοτάκη), το είπε ωμά από το Νταβός. Η Ευρώπη απέτυχε. Τελεία και παύλα!
Απέτυχε γιατί έπνιξε την παραγωγή στη γραφειοκρατία, κατέστρεψε την ανταγωνιστικότητα με υπερ-ρύθμιση, πάγωσε τις μεταρρυθμίσεις και σπατάλησε το δυναμικό της. Η “ενιαία αγορά” κατέληξε παγκόσμιος πρωταθλητής της ακινησίας, του πόνου και του μαρτυρίου των λαών. Και το αποτέλεσμα είναι φανερώνει ότι μέσα σε δύο δεκαετίες, η Ευρώπη κατέρρευσε οικονομικά σε σχετικούς όρους, χάνοντας πάνω από το ένα τρίτο του μεριδίου της στο παγκόσμιο ΑΕΠ. Αυτό δεν είναι κύκλος οικονομικών μεγεθών που έχουν τα “πάνω τους” και τα “κάτω τους”. Είναι κατήφορος.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η ευρωπαϊκή ηγεσία επέλεξε συνειδητά δύο αυτοκτονικές στρατηγικές που επιτάχυναν τη διάλυση: το Green Deal και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το πρώτο εκτόξευσε το ενεργειακό κόστος, αποβιομηχάνισε κρίσιμους τομείς, έσπρωξε επιχειρήσεις εκτός Ευρώπης και τιμώρησε τους πολίτες με ακρίβεια. Σήμερα, η ευρωπαϊκή ενέργεια κοστίζει διπλά και τριπλά από τις ΗΠΑ. Καμία οικονομία δεν αντέχει έτσι.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, που βαφτίστηκε “υπεράσπιση αξιών”, ξεγύμνωσε την ανυπαρξία στρατηγικής. Ανέδειξε μια Ευρώπη αδρανή, κατακερματισμένη, χωρίς ενιαία βούληση. Το παραδέχθηκε ακόμη και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι οι χώρες της πρώτης γραμμής μένουν εκτεθειμένες, ενώ οι ευρωπαϊκές δομές δεν μπορούν να εγγυηθούν ασφάλεια. Το ΝΑΤΟ; Σκιά του εαυτού του. Ένας οργανισμός που συστάθηκε για να προασπίσει τα συμφέροντα των Κρατών-μελών του, αλλά κατέστη υποχείριο του Γαλο-γερμανικού ( και σαφέστατα φιλοτουρκικού) άξονα!
Την ίδια στιγμή, ο κόσμος φαίνεται ότι άλλαξε. Και οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν το κατάλαβαν. Η Παγκοσμιοποίηση τελείωσε. Τελείωσε ως δόγμα, ως αφήγημα, ως μηχανισμός επιβολής πολιτικών σε βάρος των Κρατών-Εθνών και των πολιτών τους. Οι μεγάλες δυνάμεις το έχουν ήδη αποδεχθεί. Η Ευρώπη όχι. Επιμένει σε ένα μοντέλο που πεθαίνει, υπερασπιζόμενη τα αποκαΐδια του.
Εκεί ακριβώς πατά ο Ντόναλντ Τραμπ. Με ωμό ρεαλισμό ισχύος επιχειρεί να αναδιατάξει το σύστημα, να σπάσει τα μπλοκ, να διεμβολίσει τον Ευρωασιατισμό, να ρίξει το ενεργειακό κόστος, να κλείσει μέτωπα. Γιατί ο Τραμπ είναι πατριώτης, όσο κι αν μέσα ή έξω από την Αμερική τον περιγελούν, τον υβρίζουν και κάνουν ό,τι μπορούν για να τον εμποδίσουν.
Η Ευρώπη; Συζητά για τη Γροιλανδία. Για ένα έδαφος εκτός Ευρώπης, με δικαίωμα αυτοδιάθεσης, ενώ δεν μπορεί να υπερασπιστεί δύο κράτη-μέλη της, την Ελλάδα και την Κύπρο. Την ώρα που επιβάλλονται μόνιμα τετελεσμένα στο μισό Αιγαίο, που το casus belli παραμένει, που η “Γαλάζια Πατρίδα” γίνεται πράξη, οι Βρυξέλλες περιφέρονται σε δευτερεύοντα ζητήματα. Αυτό δεν είναι ανικανότητα. Είναι αποσύνθεση.
Η Ευρώπη δεν χρειάζεται “μεταρρυθμίσεις PowerPoint”. Χρειάζεται ρήξη με τα αποτυχημένα δόγματα. Χρειάζεται επιστροφή στην κυριαρχία, στην παραγωγή, στην ασφάλεια, στην πολιτική ευθύνη. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε η παρακμή θα γίνει διάλυση. Όχι επειδή το θέλουν οι “εχθροί” της Ευρώπης. Αλλά επειδή το επέλεξαν οι ηγεσίες της κι ανάμεσά τους ο πρόθυμος “ακόλουθος” Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος κατόρθωσε να τον υβρίζει και να τον καταριέται το 70% των Ελλήνων…
ΜΑΞΙΜΟΣ Θ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
