Σε ένα νέο μπαράζ αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο προχωρά η Άγκυρα, βάζοντας αυτή τη φορά στο στόχαστρο το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΕΧΠ-ΑΠΕ) που τέθηκε σε ισχύ από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Λίγες μόλις ημέρες μετά τη μονομερή ανακήρυξη δύο τουρκικών «θαλάσσιων πάρκων» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσελί, επανέφερε την πάγια αναθεωρητική ρητορική, ισχυριζόμενος προκλητικά πως ο ελληνικός σχεδιασμός «δεν παράγει καμία νομική συνέπεια» και επαναφέροντας τις ανυπόστατες αξιώσεις περί «γεωγραφικών σχηματισμών αδιευκρίνιστης κυριαρχίας».
Επικαλούμενος προσχηματικά το διεθνές ναυτικό δίκαιο περί συνεργασίας παράκτιων κρατών αλλά και τη Διακήρυξη των Αθηνών ( την οποία συνυπέγραψε ο Κ. Μητσοτάκης), ο εκπρόσωπος της γειτονικής χώρας επιχείρησε να «γκριζάρει» για ακόμη μία φορά την άσκηση νόμιμης κρατικής δικαιοδοσίας από την Ελλάδα.
Στην πράξη, η απόφαση που υπέγραψε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ενέργειας—ο υπουργός Σταύρος Παπασταύρου και οι υφυπουργοί Νίκος Τσάφος και Μαριλένα Σούκουλη—διαμορφώνει ένα αυστηρό, σύγχρονο και περιβαλλοντικά θωρακισμένο πλαίσιο για τη χωροθέτηση των πράσινων επενδύσεων σε ολόκληρη την επικράτεια.
Το νέο χωροταξικό θεσπίζει ρητές ζώνες αποκλεισμού για τα αιολικά πάρκα, απαγορεύοντας την εγκατάστασή τους στην Αττική, στη Μητροπολιτική Περιοχή Θεσσαλονίκης, σε υψόμετρα άνω των 1.200 μέτρων, καθώς και σε ευαίσθητους υγροτόπους Ραμσάρ, προστατευόμενες περιοχές Natura, απάτητες παραλίες και ζώνες υψηλής τουριστικής προτεραιότητας.
Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στην προστασία του νησιωτικού χώρου, όπου προβλέπονται σαφείς περιορισμοί για νησιά κάτω των 300 τετραγωνικών χιλιομέτρων, επιβάλλεται υποχρεωτική ειδική μελέτη τοπίου κατά την αδειοδότηση και διατηρείται το ανώτατο πλαφόν κάλυψης εδάφους στο 4% ανά Δημοτική Ενότητα.
Με τη ρύθμιση αυτή, η Αθήνα ασκεί απαρέγκλιτα την εθνική κυριαρχία και τις αναπτυξιακές της αρμοδιότητες, εξασφαλίζοντας την ισόρροπη ενεργειακή μετάβαση και την προστασία του φυσικού πλούτου, την ίδια στιγμή που η Άγκυρα επιχειρεί για μία ακόμη φορά να μετατρέψει ένα αμιγώς εσωτερικό περιβαλλοντικό ζήτημα σε πεδίο τεχνητής διπλωματικής έντασης.
