Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική κρίνεται όχι από τα συνθήματα, αλλά από τους αριθμούς. Και οι αριθμοί, όσο κι αν ενοχλούν τους επικριτές, δεν διαπραγματεύονται. Από την πρώτη ημέρα που ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, δεσμεύτηκε για δύο πράγματα: ανάπτυξη της οικονομίας και αποκατάσταση ελέγχου στα σύνορα. Σήμερα, τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν επρόκειτο για ρητορική, αλλά για στρατηγική με απτά αποτελέσματα.
Η Bureau of Labor Statistics ανακοίνωσε αύξηση της μισθωτής απασχόλησης κατά 130.000 θέσεις εργασίας τον Ιανουάριο, με το ποσοστό ανεργίας να διαμορφώνεται στο 4,3%. Οι προβλέψεις πολλών αναλυτών μιλούσαν για περίπου 55.000 θέσεις. Η πραγματικότητα υπερδιπλασίασε τις προσδοκίες. Και δεν πρόκειται για “λογιστικό τέχνασμα”, αλλά για καταγραφή θέσεων σε δυναμικούς τομείς. Η υγειονομική περίθαλψη προσέθεσε 82.000 θέσεις, η κοινωνική πρόνοια άλλες 42.000, ενώ ο ομοσπονδιακός τομέας συρρικνώθηκε κατά 34.000 θέσεις. Δηλαδή, ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας και περιορισμός του διογκωμένου κρατικού μηχανισμού. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής Τραμπ: περισσότερη ιδιωτική παραγωγικότητα, λιγότερη κρατική σπατάλη.
Οι αντίπαλοί του μιλούσαν για “καταστροφή”, για “ύφεση”, για “απορρύθμιση”. Αντί γι’ αυτό, η αγορά εργασίας εμφανίζει ανθεκτικότητα και η ανεργία παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Το 4,3% δεν παραπέμπει σε οικονομία σε κρίση, αλλά σε οικονομία που διατηρεί ισορροπία, παρά τις διεθνείς πιέσεις και τη μεταβλητότητα των αγορών.
Το δεύτερο, ίσως πιο εκρηκτικό, πεδίο είναι η μετανάστευση. Στο τέλος της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν, οι Ηνωμένες Πολιτείες αριθμούσαν περίπου 53,3 εκατομμύρια αλλοδαπούς, ποσοστό 15,8% του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή ιστορικό ρεκόρ. Μόλις δύο χρόνια πριν, οι προβλέψεις τοποθετούσαν αυτό το ποσοστό για το 2042. Δηλαδή, η πραγματικότητα προηγήθηκε σχεδόν δύο δεκαετίες των επίσημων εκτιμήσεων. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, υπολογίζεται ότι 11,5 έως 12,5 εκατομμύρια νόμιμοι και παράνομοι μετανάστες εγκαταστάθηκαν στη χώρα.
Η δημογραφική μετατόπιση δεν είναι αφηρημένη έννοια. Η Λατινική Αμερική αντιπροσώπευε το 58% της αύξησης των γεννημένων στο εξωτερικό (4,9 εκατομμύρια), η Ινδία το 12% (958.000), η Μέση Ανατολή το 8% (690.000) και η Κίνα το 7% (621.000). Από το 2000, ο αριθμός των μεταναστών που εργάζονται έχει αυξηθεί κατά 83%, φτάνοντας τα 31,7 εκατομμύρια τον Ιανουάριο του 2025 — σχεδόν 19,6% του εργατικού δυναμικού. Πρόκειται για δομική αλλαγή στην αγορά εργασίας και στην κοινωνική σύνθεση της χώρας.
Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα, η πολιτική Τραμπ για σφράγισμα των συνόρων, ενίσχυση ελέγχων και μαζικές απελάσεις παράνομων μεταναστών δεν εμφανίζεται ως “ακραία”, αλλά ως απάντηση σε μια ραγδαία μεταβολή που απειλούσε να ξεπεράσει τη διαχειριστική ικανότητα του κράτους. Όταν προειδοποιούσε από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών ότι ανεξέλεγκτες ροές μπορούν να υπονομεύσουν κοινωνική συνοχή και εθνική ταυτότητα, αντιμετωπίστηκε με ειρωνεία. Όμως οι αριθμοί, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη — όπου σχεδόν 44,7 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το 9,9% του πληθυσμού της ΕΕ, έχουν γεννηθεί εκτός Ένωσης — δείχνουν ότι η συζήτηση δεν είναι φαντασιακή.
Σε επτά κράτη της ΕΕ, τα ποσοστά ξένου πληθυσμού πλησιάζουν ή ξεπερνούν τα αμερικανικά επίπεδα: Μάλτα 23,6%, Λουξεμβούργο 18,1%, Κύπρος 17,6%, Ιρλανδία 16%, Εσθονία 15,9%, Σουηδία 15,3%, Ισπανία 14,9%. Αυτές οι μεταβολές επηρεάζουν εργασία, κοινωνικές παροχές, πολιτική σταθερότητα.
Η πολιτική Τραμπ στηρίζεται σε μία βασική αρχή, ότι η κυριαρχία σημαίνει έλεγχος. Έλεγχος συνόρων, έλεγχος δαπανών, έλεγχος μεταναστευτικών ροών.
Οι 130.000 νέες θέσεις εργασίας και η σταθερή ανεργία αποτελούν ένδειξη ότι η οικονομική του στρατηγική παράγει απτά αποτελέσματα. Η αναστροφή της χαοτικής μεταναστευτικής διαχείρισης αποτελεί ένδειξη ότι η δημογραφική πίεση αντιμετωπίζεται με πολιτική βούληση.
Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τον τόνο του. Μπορεί να ενοχλείται από την ευθύτητά του. Όμως όταν τα στοιχεία ευθυγραμμίζονται με τις προειδοποιήσεις και τις δεσμεύσεις του, η συζήτηση μεταφέρεται από την ιδεολογία στην απόδειξη. Και αυτή τη στιγμή, οι αριθμοί λειτουργούν ως το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της πολιτικής του.
