Πενήντα χρόνια χρειάστηκαν για να χτιστούν οι ισορροπίες. Λίγες ημέρες αρκούν για να τεθούν υπό αμφισβήτηση. Η εκδημία του μακαριστού ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, φέρνοντας αναστάτωση και ανησυχία για το μοναστήρι που ο ίδιος ανέστησε και υπηρέτησε για περισσότερα από πενήντα χρόνια.
Η ένταση αφορά τη συνέχιση της λειτουργίας της Μονής, η οποία βρίσκεται στα περίχωρα της παλαιστινιακής πόλης της Ιεριχούς, στη Δυτική Όχθη. Κύπριοι πιστοί και προσκυνητές εκφράζουν την ανησυχία τους για την απόφαση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων να εκκενωθεί το μοναστήρι από τους μοναχούς του και από τους Άραβες κατοίκους της Ιεριχούς που απασχολούνται εκεί σε χειρωνακτικές και γεωργικές εργασίες.
Λίγες ημέρες πριν από την αποδημία του ηγουμένου, το Πατριαρχείο όρισε τριμελή επιτροπή με σκοπό να διαχειριστεί τη μεταβατική περίοδο, έως ότου συνεδριάσει η Ιερά Σύνοδος και ορίσει νέο ηγούμενο. Αμέσως μετά, οι μοναχοί κλήθηκαν να μετακινηθούν προσωρινά και απαγορεύθηκε η είσοδος στα άτομα που εργάζονται στη Μονή, ώστε να καταστεί εφικτή η απογραφή της περιουσίας της.
Η απογραφή αποτελεί καθιερωμένη πράξη όταν πρόκειται να οριστεί νέος ηγούμενος σε μοναστήρι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ωστόσο, υπάρχει μια ιδιαίτερη συνθήκη, καθώς το έργο του μακαριστού Ηγουμένου Χρυσοστόμου υπήρξε μεγάλο και πολυδιάστατο. Με αυτοθυσία, διπλωματία και επιμονή φύλαξε το προσκύνημα ως γνήσιος αγιοταφίτης, περιφρούρησε τη γη του Πατριαρχείου και έσωσε τα εδάφη της Μονής από εδαφικές διεκδικήσεις και παρανομίες. Υπάρχουν, άλλωστε, μαρτυρίες και συνεντεύξεις του στις οποίες μιλά ο ίδιος για όλα αυτά.
Παράλληλα, κατάφερε να βοηθήσει πολλές φτωχές οικογένειες της περιοχής και να στηρίξει τα υπόλοιπα μοναστήρια της Αγίας Γης, μετατρέποντας το προσκύνημα, μέσα στη μέση της ερήμου, σε έναν από τους σημαντικότερους πόλους έλξης προσκυνητών, όχι μόνο από το Ισραήλ αλλά και από την Ελλάδα, την Κύπρο και άλλες χώρες με ισχυρό ορθόδοξο ποίμνιο.
Η σφράγιση της Μονής κρίθηκε απαραίτητη για την αποφυγή κλοπών ή αφαίρεσης σημαντικών εγγράφων, ακόμη και παρακαταθηκών του μακαριστού Γέροντα. Αυτές τις ημέρες το προσκύνημα παραμένει προσβάσιμο στους πιστούς ορισμένες ώρες της ημέρας, ενώ στους χώρους του συνεχίζουν να διαμένουν ηλικιωμένες γυναίκες που στερούνται άλλης στέγης. Η μεταβατική περίοδος, όπως σημειώνεται, δεν πρόκειται να διαρκέσει επί μακρόν και θα λήξει με την εκλογή του νέου ηγουμένου.
Στις φήμες ότι η Μονή πρόκειται να κλείσει, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων απαντά κατηγορηματικά ότι ρόλος του είναι να διατηρεί τα προσκυνήματα και τα μοναστήρια του και να ενθαρρύνει τους απανταχού προσκυνητές να ασκούν τα θρησκευτικά τους δικαιώματα και καθήκοντα. Στόχος του είναι η διαδικασία παράδοσης και παραλαβής στον νέο ηγούμενο να γίνει με όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα.
Το πιο κρίσιμο ζήτημα, ωστόσο, αφορά τα εδάφη. Το Πατριαρχείο επιδιώκει η επόμενη ημέρα να βρει τη Μονή με καταμετρημένη την περιουσία της και λυμένη τη διαφορά σχετικά με την έκταση των εδαφών που της ανήκουν, σε σχέση με την παρουσία του γειτονικού εβραϊκού εποικισμού Μπετ Χογκλά. Πρόκειται για διαφορά που δεν έχει ακόμη επιλυθεί από τοπικό δικαιοδοτικό συλλογικό όργανο.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία ολόκληρης της υπόθεσης. Η γεωγραφική τοποθεσία της Μονής είναι ιδιαίτερης σημασίας. Βρίσκεται ανάμεσα στα περίχωρα της Ιεριχούς, που υπάγεται διοικητικά στην Παλαιστινιακή Αρχή, και στη Ζώνη C της Δυτικής Όχθης, η οποία, όπως ορίζουν οι Συμφωνίες του Όσλο, τελεί υπό ισραηλινή στρατιωτική διοίκηση.
Ο μακαριστός Ηγούμενος Χρυσόστομος είχε επιτύχει να δημιουργήσει και να διατηρήσει ευαίσθητες ισορροπίες ανάμεσα στις δύο πλευρές. Πέτυχε, μεταξύ άλλων, την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος από την ισραηλινή πλευρά, ενώ παράλληλα εξασφάλισε την ισραηλινή συγκατάθεση ώστε Άραβες κάτοικοι της Ιεριχούς να λάβουν ειδικές άδειες παραμονής και εργασίας στον χώρο της Μονής. Μέλημα του Πατριαρχείου, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, είναι ακριβώς να διατηρηθούν αυτές οι επωφελείς ισορροπίες.
Ως προς το μέλλον, στον νέο ηγούμενο που θα επιλεγεί από την Ιερά Σύνοδο θα εναπόκειται η επιλογή των μοναχών που θα τον πλαισιώσουν στο έργο του. Την ίδια ακριβώς δυνατότητα είχε και ο μακαριστός Ηγούμενος όταν ανέλαβε τη λειτουργία της Μονής και καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών που ακολούθησαν. Το ίδιο ισχύει και για τη φυσιογνωμία της Μονής, καθώς και για τις συνθήκες και τους όρους απασχόλησης των Αράβων κατοίκων της Ιεριχούς.
